Mees

Mees is drie jaar oud. Hij heeft vanaf zijn geboorte galgangatresie, een chronische leveraandoening. Hij was daardoor veel ziek, en lag vaak voor lange tijd aan het infuus in het ziekenhuis. Omdat zijn lever steeds minder ging functioneren, werd Mees zieker, en werd het ziekenhuis op een bepaald moment de plek waar hij vaker was dan thuis. Mees moest telkens een grote stap terug doen in zijn ontwikkeling als hij weer voor onderzoek of leverontsteking in een ziekenhuisbedje lag. Mees wilde graag spelen, leren lopen, achterop de fiets naar opa, bladeren trappen in het bos, met zijn trein spelen, ballen, lekker eten.....en daarna in zijn eigen bed slapen en gezond weer wakker worden. Normale wensen van een vrolijk kind . Vanzelfsprekend geluk zou je denken, maar voor al dit geluk heeft Mees een flinke strijd moeten leveren. Zo ook veel van zijn lotgenootjes...
Nu loopt Mees enthousiast en behoorlijk gezond door het bos, omdat hij deze zomer getransplanteerd is. Hij heeft een lever gekregen van een Belgische donor. Belgie heeft tot ons grote geluk de moed om te zeggen, dat ze kindjes als Mees niet in de steek willen laten, en dat ze alles willen doen om mensen die een orgaan nodig hebben zo snel mogelijk te helpen. Het ADR-systeem helpt daarbij. Denk eens wat een hoop geluk zo'n kleine moeite oplevert!

Met Mees gaat het nu erg goed, maar we houden hem nauwlettend in de gaten.
Laatst bij het naar bed brengen zei Mees: "Mam, ik ben blij!". Minister Klink, hoeveel ouders van chronisch zieke kindjes zouden dit graag ook spoedig van hun kind willen horen, denkt u?

Theun en Merel van Nieuwburg